یکشنبه ۰۲ مهر ۰۲ | ۱۵:۱۹ ۱۷۵ بازديد
سیاتیک عارضه ای است که زمانی رخ می دهد که عصب سیاتیک که از کمر شما به سمت پایین هر دو پا کشیده می شود، فشرده یا ملتهب می شود. چندین علت احتمالی سیاتیک وجود دارد، از جمله:
سابلوکساسیون ستون فقرات کمری (ناهمتراز شدن): مهره های نامرتب می توانند در هنگام خروج از ستون فقرات به ریشه های عصب سیاتیک فشار وارد کرده و باعث تحریک و فشار شوند. این نوع ناهماهنگی اغلب ناشی از وضعیت نامناسب، ضربه، یا حرکات تکراری است.
فتق دیسک: هنگامی که مواد نرم داخلی دیسک از طریق شکافی در لایه بیرونی به بیرون نشت می کند، می تواند به عصب سیاتیک فشار وارد کند و باعث درد و بی حسی شود.
بیماری دژنراتیو دیسک: با افزایش سن، دیسکهای بین مهرهای ما محتوای آب خود را از دست میدهند و نازکتر میشوند و در نتیجه بیشتر مستعد آسیب و فتق میشوند.
تنگی نخاع: تنگی به باریک شدن کانال نخاعی اشاره دارد که بر طناب نخاعی و اعصاب اطراف آن فشار وارد می کند. در برخی موارد، این باریک شدن می تواند عصب سیاتیک را تحت فشار قرار دهد.
کشیدگی عضلانی: استفاده بیش از حد یا آسیب به عضلات اطراف ناحیه کمر می تواند باعث تورم و التهاب شود و به عصب سیاتیک فشار وارد کند.
بارداری: در دوران بارداری، جنین در حال رشد می تواند به عصب سیاتیک فشار وارد کند و در نتیجه باعث ناراحتی و درد شود.
چاقی: اضافه وزن فشار بیشتری بر ستون فقرات کمری وارد می کند و ممکن است به ایجاد درد سیاتیک کمک کند.
سایر شرایط پزشکی: برخی از مشکلات پزشکی دیگر مانند دیابت، تومورها و عفونت ها نیز می توانند با فشرده کردن عصب سیاتیک منجر به سیاتیک شوند. عوامل خطر برای ایجاد سیاتیک عبارتند از:
سن: افراد بالای 40 سال به دلیل ساییدگی و پارگی ستون فقرات در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سیاتیک هستند.
خطرات شغلی: مشاغلی که نیاز به بلند کردن اجسام سنگین، نشستن یا ایستادن طولانی مدت، خم شدن در ناحیه کمر یا چرخش کمر دارند، می توانند خطر ابتلا به سیاتیک را افزایش دهند.
سبک زندگی بی تحرک: عدم ورزش منظم می تواند عضلات پشتیبان ستون فقرات را ضعیف کند و شما را مستعد آسیب هایی کند که می تواند باعث سیاتیک شود. علائم سیاتیک معمولاً به تدریج شروع می شود و با گذشت زمان بدتر می شود. آنها معمولاً یک طرف بدن را تحت تأثیر قرار می دهند و می توانند از نظر شدت متفاوت باشند. علائم رایج عبارتند از:
درد ساق پا: بارزترین علامت سیاتیک درد ساق پا است که از نزدیک باسن شروع می شود و تا پا تابش می یابد. ممکن است مانند یک درد مبهم، درد شدید تیراندازی، احساس سوزش یا گزگز/بی حسی باشد.
کمردرد: بسیاری از افراد مبتلا به سیاتیک نیز کمردرد را تجربه می کنند، اگرچه ممکن است به شدت درد ساق پا نباشد.
ضعف: اگر عصب سیاتیک به طور قابل توجهی فشرده شود، بی حسی و ضعف در ساق و پای آسیب دیده ممکن است رخ دهد. این کار می تواند کارهای ساده ای مانند راه رفتن، بالا رفتن از پله ها یا برداشتن اشیا را دشوار کند.
سوزن سوزن شدن و بی حسی: این اختلالات حسی ممکن است در ناحیه لگن قبل از گسترش به پایین ساق و داخل پا شروع شود. تشخیص سیاتیک با معاینه فیزیکی کامل و بررسی تاریخچه پزشکی بیمار شروع می شود. پزشک محدودیت های دامنه حرکتی، قدرت عضلانی، رفلکس ها و حساسیت را بررسی می کند. آزمایشات تصویربرداری مانند اشعه ایکس، اسکن ام آر آی و سی تی اسکن نیز ممکن است برای رد هر گونه ناهنجاری ساختاری اساسی درخواست شود. هدف از درمان سیاتیک تسکین درد و بازگرداندن عملکرد طبیعی است. گزینه های درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
اقدامات مراقبت از خود: درمان های خانگی مانند کمپرس یخ، گرما درمانی، کشش سبک و داروهای ضد التهابی بدون نسخه می توانند به کاهش درد و بهبود تحرک کمک کنند.
فیزیوتراپی: یک فیزیوتراپیست می تواند برنامه تمرینی مناسبی را برای تقویت عضلات مرکزی و حمایت کننده ستون فقرات، بهبود انعطاف پذیری و کاهش فشار روی عصب سیاتیک طراحی کند.
مراقبتهای کایروپراکتیک: تکنیکهای دستکاری مانند تنظیمات ستون فقرات و تحرک میتوانند ستون فقرات را مجدداً تنظیم کنند و فشار عصب را کاهش دهند و علائم سیاتیک را تسکین دهند.
تزریق استروئید: کورتیکواستروئیدها را می توان مستقیماً به ناحیه آسیب دیده تزریق کرد تا التهاب را کاهش دهد و درد کوتاه مدت را کاهش دهد.
اگر روش های درمانی محافظه کارانه نتوانند علائم سیاتیک را به اندازه کافی مدیریت کنند، ممکن است جراحی توصیه شود. جراحی عموماً برای بیمارانی اختصاص دارد که علائم پایدار بیش از شش هفته، ضعف قابل توجه پا، مشکلات روده/مثانه، یا نقایص عصبی پیشرونده دارند. دو نوع جراحی اصلی برای درمان سیاتیک مورد استفاده قرار می گیرد:
لامینوتومی یا لامینکتومی: این روش شامل برداشتن بخشی از مهره (لامینا) برای برداشتن فشار از روی عصب تحت فشار است. دیسککتومی: این روش شامل برداشتن قسمت فتق دیسک است که روی ریشه عصبی فشار می آورد.
همجوشی ستون فقرات: این روش شامل اتصال دو یا چند مهره به یکدیگر برای تثبیت ستون فقرات و جلوگیری از فشرده شدن ریشه های عصبی در آینده است. زمان بهبودی پس از جراحی سیاتیک بسته به نوع عمل انجام شده و وضعیت سلامت کلی فرد متفاوت است. اکثر افراد برای بازیابی عملکرد و قدرت کامل پس از جراحی به چند هفته تا چند ماه توانبخشی نیاز دارند.
در اینجا چند نکته برای سالم نگه داشتن کمر و به حداقل رساندن خطر ابتلا به سیاتیک آورده شده است: حالت ایستادن، نشستن و خوابیدن را خوب حفظ کنید. هنگام کار روی میز یا کامپیوتر از ارگونومی مناسب استفاده کنید. استفاده از صندلی، کیبورد، ماوس و مانیتور با طراحی ارگونومیک را در نظر بگیرید.
زمانی که برای مدت طولانی می نشینید، برای ایستادن و حرکت به طور مکرر استراحت کنید. در فعالیت های هوازی و تمرینات قدرتی منظم شرکت کنید تا عضلات قوی بسازید و انعطاف پذیری خوبی داشته باشید.
یوگا، پیلاتس و شنا گزینههای عالی برای تقویت عضلات مرکزی بدن بدون وارد کردن فشار زیاد به کمر هستند. به آرامی شروع کنید و با بهبود سطح تناسب اندام، به تدریج شدت تمرینات خود را افزایش دهید. وزن سالم را حفظ کنید.
وزن اضافی بدن فشار بیشتری بر ستون فقرات و ساختارهای اطراف وارد می کند و خطر آسیب دیدگی و تغییرات دژنراتیو را افزایش می دهد. داشتن یک رژیم غذایی متعادل و ورزش کافی روزانه می تواند به شما در رسیدن و حفظ وزن سالم کمک کند.
ترک سیگار. سیگار جریان خون به ستون فقرات و دیسک های بین مهره ای را مختل می کند، که می تواند سرعت انحطاط را تسریع کند و منجر به مشکلات مزمن کمر شود. اگر سیگار می کشید، با پزشک خود در مورد راه های ترک سیگار صحبت کنید. سطوح استرس را مدیریت کنید.
استرس مزمن می تواند ماهیچه ها را سفت کند و به وضعیت نامناسب بدن کمک کند، که هر دو می توانند کمردرد را تشدید کنند. تمرین تکنیک های تمدد اعصاب مانند تنفس عمیق، مدیتیشن یا یوگا می تواند به کاهش استرس و ارتقای سلامت کلی کمک کند.
منبع مطلب مجله پزشکی سلامتی زندگی سبز می باشد.
سابلوکساسیون ستون فقرات کمری (ناهمتراز شدن): مهره های نامرتب می توانند در هنگام خروج از ستون فقرات به ریشه های عصب سیاتیک فشار وارد کرده و باعث تحریک و فشار شوند. این نوع ناهماهنگی اغلب ناشی از وضعیت نامناسب، ضربه، یا حرکات تکراری است.
فتق دیسک: هنگامی که مواد نرم داخلی دیسک از طریق شکافی در لایه بیرونی به بیرون نشت می کند، می تواند به عصب سیاتیک فشار وارد کند و باعث درد و بی حسی شود.
بیماری دژنراتیو دیسک: با افزایش سن، دیسکهای بین مهرهای ما محتوای آب خود را از دست میدهند و نازکتر میشوند و در نتیجه بیشتر مستعد آسیب و فتق میشوند.
تنگی نخاع: تنگی به باریک شدن کانال نخاعی اشاره دارد که بر طناب نخاعی و اعصاب اطراف آن فشار وارد می کند. در برخی موارد، این باریک شدن می تواند عصب سیاتیک را تحت فشار قرار دهد.
کشیدگی عضلانی: استفاده بیش از حد یا آسیب به عضلات اطراف ناحیه کمر می تواند باعث تورم و التهاب شود و به عصب سیاتیک فشار وارد کند.
بارداری: در دوران بارداری، جنین در حال رشد می تواند به عصب سیاتیک فشار وارد کند و در نتیجه باعث ناراحتی و درد شود.
چاقی: اضافه وزن فشار بیشتری بر ستون فقرات کمری وارد می کند و ممکن است به ایجاد درد سیاتیک کمک کند.
سایر شرایط پزشکی: برخی از مشکلات پزشکی دیگر مانند دیابت، تومورها و عفونت ها نیز می توانند با فشرده کردن عصب سیاتیک منجر به سیاتیک شوند. عوامل خطر برای ایجاد سیاتیک عبارتند از:
سن: افراد بالای 40 سال به دلیل ساییدگی و پارگی ستون فقرات در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سیاتیک هستند.
خطرات شغلی: مشاغلی که نیاز به بلند کردن اجسام سنگین، نشستن یا ایستادن طولانی مدت، خم شدن در ناحیه کمر یا چرخش کمر دارند، می توانند خطر ابتلا به سیاتیک را افزایش دهند.
سبک زندگی بی تحرک: عدم ورزش منظم می تواند عضلات پشتیبان ستون فقرات را ضعیف کند و شما را مستعد آسیب هایی کند که می تواند باعث سیاتیک شود. علائم سیاتیک معمولاً به تدریج شروع می شود و با گذشت زمان بدتر می شود. آنها معمولاً یک طرف بدن را تحت تأثیر قرار می دهند و می توانند از نظر شدت متفاوت باشند. علائم رایج عبارتند از:
درد ساق پا: بارزترین علامت سیاتیک درد ساق پا است که از نزدیک باسن شروع می شود و تا پا تابش می یابد. ممکن است مانند یک درد مبهم، درد شدید تیراندازی، احساس سوزش یا گزگز/بی حسی باشد.
کمردرد: بسیاری از افراد مبتلا به سیاتیک نیز کمردرد را تجربه می کنند، اگرچه ممکن است به شدت درد ساق پا نباشد.
ضعف: اگر عصب سیاتیک به طور قابل توجهی فشرده شود، بی حسی و ضعف در ساق و پای آسیب دیده ممکن است رخ دهد. این کار می تواند کارهای ساده ای مانند راه رفتن، بالا رفتن از پله ها یا برداشتن اشیا را دشوار کند.
سوزن سوزن شدن و بی حسی: این اختلالات حسی ممکن است در ناحیه لگن قبل از گسترش به پایین ساق و داخل پا شروع شود. تشخیص سیاتیک با معاینه فیزیکی کامل و بررسی تاریخچه پزشکی بیمار شروع می شود. پزشک محدودیت های دامنه حرکتی، قدرت عضلانی، رفلکس ها و حساسیت را بررسی می کند. آزمایشات تصویربرداری مانند اشعه ایکس، اسکن ام آر آی و سی تی اسکن نیز ممکن است برای رد هر گونه ناهنجاری ساختاری اساسی درخواست شود. هدف از درمان سیاتیک تسکین درد و بازگرداندن عملکرد طبیعی است. گزینه های درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
اقدامات مراقبت از خود: درمان های خانگی مانند کمپرس یخ، گرما درمانی، کشش سبک و داروهای ضد التهابی بدون نسخه می توانند به کاهش درد و بهبود تحرک کمک کنند.
فیزیوتراپی: یک فیزیوتراپیست می تواند برنامه تمرینی مناسبی را برای تقویت عضلات مرکزی و حمایت کننده ستون فقرات، بهبود انعطاف پذیری و کاهش فشار روی عصب سیاتیک طراحی کند.
مراقبتهای کایروپراکتیک: تکنیکهای دستکاری مانند تنظیمات ستون فقرات و تحرک میتوانند ستون فقرات را مجدداً تنظیم کنند و فشار عصب را کاهش دهند و علائم سیاتیک را تسکین دهند.
تزریق استروئید: کورتیکواستروئیدها را می توان مستقیماً به ناحیه آسیب دیده تزریق کرد تا التهاب را کاهش دهد و درد کوتاه مدت را کاهش دهد.
اگر روش های درمانی محافظه کارانه نتوانند علائم سیاتیک را به اندازه کافی مدیریت کنند، ممکن است جراحی توصیه شود. جراحی عموماً برای بیمارانی اختصاص دارد که علائم پایدار بیش از شش هفته، ضعف قابل توجه پا، مشکلات روده/مثانه، یا نقایص عصبی پیشرونده دارند. دو نوع جراحی اصلی برای درمان سیاتیک مورد استفاده قرار می گیرد:
لامینوتومی یا لامینکتومی: این روش شامل برداشتن بخشی از مهره (لامینا) برای برداشتن فشار از روی عصب تحت فشار است. دیسککتومی: این روش شامل برداشتن قسمت فتق دیسک است که روی ریشه عصبی فشار می آورد.
همجوشی ستون فقرات: این روش شامل اتصال دو یا چند مهره به یکدیگر برای تثبیت ستون فقرات و جلوگیری از فشرده شدن ریشه های عصبی در آینده است. زمان بهبودی پس از جراحی سیاتیک بسته به نوع عمل انجام شده و وضعیت سلامت کلی فرد متفاوت است. اکثر افراد برای بازیابی عملکرد و قدرت کامل پس از جراحی به چند هفته تا چند ماه توانبخشی نیاز دارند.
در اینجا چند نکته برای سالم نگه داشتن کمر و به حداقل رساندن خطر ابتلا به سیاتیک آورده شده است: حالت ایستادن، نشستن و خوابیدن را خوب حفظ کنید. هنگام کار روی میز یا کامپیوتر از ارگونومی مناسب استفاده کنید. استفاده از صندلی، کیبورد، ماوس و مانیتور با طراحی ارگونومیک را در نظر بگیرید.
زمانی که برای مدت طولانی می نشینید، برای ایستادن و حرکت به طور مکرر استراحت کنید. در فعالیت های هوازی و تمرینات قدرتی منظم شرکت کنید تا عضلات قوی بسازید و انعطاف پذیری خوبی داشته باشید.
یوگا، پیلاتس و شنا گزینههای عالی برای تقویت عضلات مرکزی بدن بدون وارد کردن فشار زیاد به کمر هستند. به آرامی شروع کنید و با بهبود سطح تناسب اندام، به تدریج شدت تمرینات خود را افزایش دهید. وزن سالم را حفظ کنید.
وزن اضافی بدن فشار بیشتری بر ستون فقرات و ساختارهای اطراف وارد می کند و خطر آسیب دیدگی و تغییرات دژنراتیو را افزایش می دهد. داشتن یک رژیم غذایی متعادل و ورزش کافی روزانه می تواند به شما در رسیدن و حفظ وزن سالم کمک کند.
ترک سیگار. سیگار جریان خون به ستون فقرات و دیسک های بین مهره ای را مختل می کند، که می تواند سرعت انحطاط را تسریع کند و منجر به مشکلات مزمن کمر شود. اگر سیگار می کشید، با پزشک خود در مورد راه های ترک سیگار صحبت کنید. سطوح استرس را مدیریت کنید.
استرس مزمن می تواند ماهیچه ها را سفت کند و به وضعیت نامناسب بدن کمک کند، که هر دو می توانند کمردرد را تشدید کنند. تمرین تکنیک های تمدد اعصاب مانند تنفس عمیق، مدیتیشن یا یوگا می تواند به کاهش استرس و ارتقای سلامت کلی کمک کند.
منبع مطلب مجله پزشکی سلامتی زندگی سبز می باشد.
تفاوت بین آنژین و بیماری عروق کرونر چیست؟